Szkoła Ludwiki (1830-1918)
[edytuj] egzamin Ludwiki (1830-1918)
Początki Szkoły Ludwiki (Luisenschule) sięgają 13 stycznia 1830 r. owszem w takim przypadku powołano do życia pierwszą w Poznaniu miejską szkołę średnią na rzecz dziewcząt, jako fundację pod patronatem księżnej Ludwiki spośród Hohenzollernów Radziwiłłowej, żony księcia Antoniego Radziwiłła - namiestnika Wielkiego Księstwa Poznańskiego, której egzamin zawdzięczała również nazwę. powstanie Szkoły Ludwiki było przełomem w dziejach szkolnictwa na rzecz dziewcząt w Poznaniu, gdyż uprzednio nie było stojącego na odpowiednim poziomie zakładu na rzecz nich[1]. W 1841 r. przy Szkole Ludwiki powstał zakład prawdziwy na rzecz Wychowawczyń plus Nauczycielek, owo znaczy żeńskie seminarium nauczycielskie przygotowujące nauczycielki do szkół elementarnych.
W latach 1830-1834 egzamin Ludwiki mieściła się najpierw w budynku przy ul. Wronieckiej, spośród kolei przy ul. Szewskiej oraz przy ul. Wrocławskiej. W latach 1834-1876 funkcjonowała w Pałacu Górków, odebranym zlikwidowanemu w 1828 r. przez władze pruskie zakonowi benedyktynek. W 1876 r. przejęła skonfiskowany majątek po zlikwidowanym zakonie Sióstr Urszulanek, w tym budynki przy pl. Stawnym, ul. Szewskiej oraz Młyńskiej. W 1880 r. przeniosła się do nie raczej co wybudowanego budynku przy ul. Młyńskiej plus w ostatnich dziesięcioleciach zaboru pruskiego działała w dobrych warunkach lokalowych.
Szkoła Ludwiki funkcjonowała przez kilkadziesiąt lat jako fundacja. Fundacja księżnej Ludwiki stanowiła finansową bazę szkoły aż do śmierci fundatorki w 1836 r., chociaż namiestnik po klęsce powstania listopadowego został odwołany ze stanowiska plus Radziwiłłowie wyjechali spośród Poznania. odtąd aktywność fundacji się zmniejszyła, co wywołało problemy finansowe. W 1873 r., po 43 latach istnienia, egzamin została upaństwowiona plus jako egzamin rządowa przetrwała do czasu odzyskania niepodległości. przeciwko naruszeniu ówczesnego prawa plus statutu fundacji przy przejęciu szkoły przez państwo występował na zero do 1876 r. szef Barth. Był on ostatnim żyjącym nominowanym członkiem zarządu fundacji Szkoły Ludwiki plus pospołu spośród jego śmiercią w 1878 r. definitywnie kończą się dzieje jej fundacji[2].